Lezha për diasporën: Besëlidhja e Lezhës 1444, varri i Skënderbeut, kalaja, Shëngjini dhe Mrizi i Zanave — kryeqyteti i parë i bashkimit kombëtar.
Më 2 mars 1444, në një kishë të vogël të Lezhës, Skënderbeu mblodhi gjithë princat e mëdhenj shqiptarë — Kastriotët, Arianitët, Dukagjinët, Topiajt, Muzakajt — dhe lidhi besën që do të mbante perandorinë osmane në frikë për një çerek shekulli. Kjo është Besëlidhja e Lezhës, momenti më i rëndësishëm i bashkimit kombëtar para 28 Nëntorit 1912. Për ne shqiptarët e diasporës, Lezha është më shumë se një qytet i vogël në breg të Adriatikut: është vendi ku populli ynë mësoi se kur jemi bashkë, jemi të pamposhtur.
Vendi është banuar që në shek. VIII p.K., dhe mbreti ilir Glaukia i dha mure në fund të shek. IV p.K. Mbreti maqedon Filipi V e mori në 211 p.K.; në 228 p.K. traktati që përfundoi Luftën e Parë Ilire — i lidhur nga mbretëresha jonë Teuta — i ndalonte në mënyrë të qartë anijet ilire të lundronin në jug të Lissusit. Që këtu, që nga mbretëresha Teuta, populli ynë e ka pasur Lezhën cak të identitetit detar. Mbretëresha Teuta, që e bëri perandorinë romake të frikësohej nga piratët ilirë, është një figurë që duhet t’u tregohet me krenari fëmijëve të diasporës: kemi qenë popull lundërtarësh para se të bëheshim popull bujqish. Vladislav Jonima sundoi këtu si konti i Diokleas në 1319.
Besëlidhja e Lezhës mblodhi shtëpitë fisnike shqiptare — Kastriotët, Arianitët, Dukagjinët, Topiajt, Muzakajt dhe të tjerë — nën komandën e Skënderbeut, në kishën e Shën Kollit. Pas vdekjes së tij në Lezhë më 17 janar 1468, ai u varros në të njëjtën kishë. Kur osmanët morën qytetin më 1478, Mehmeti II urdhëroi që varri i Skënderbeut të hapej dhe kockat e tij të shpërndaheshin si nuska mes ushtarëve — pranim i jashtëzakonshëm i frikës që perandoria kishte pasur prej tij. Kisha u kthye në Xhaminë Selimije rreth vitit 1520; sot rrënoja e konvertuar strehon Memorialin/Mauzoleun e Skënderbeut, me një bust prej bronzi, kopje të shpatës dhe përkrenares, dhe fragmente afreskesh të shek. XV.
Filloni te Kalaja e Lezhës, e ngritur 172 m mbi qytet në të njëjtin kreshtë Akrolissus që fortifikuan ilirët. Muret kombinojnë gurin ilir, venecian dhe atë osman, dhe panorama mbulon deltën e Drinit dhe Adriatikun. E hapur 09:00–18:00 në verë / 09:00–16:00 në dimër, hyrja 1–2 €.
Memoriali i Skënderbeut në Xhaminë Selimije të konvertuar është i hapur çdo ditë përveç të hënës, 09:00–13:00 dhe 15:00–18:00. Busti prej bronzi shënon vendin origjinal të varrimit; mbishkrimi në dysheme rendit shtëpitë fisnike të Besëlidhjes së 1444. Për fëmijët e diasporës, kjo është një nga vizitat më prekëse — të qëndruar në vendin ku është varrosur Heroi ynë kombëtar, midis emrave të dyzet princave që e ndoqën, është një moment që nuk harrohet. Gërmimet e Akropolit Antik të Lissosit janë të arritshme nga shtegu i kalasë.
Për bregdet dhe lagunë, plazhi i Shëngjinit është 8 km në veriperëndim — me rërë, miqësor për familjet, dhe pikërisht plazhi më i afërt i Tiranës që nuk kërkon udhëtimin për në Riviera. Laguna Kune-Vain-Tale menjëherë në jug të Shëngjinit është një nga ligatinat më të mira për vrojtim zogjsh në vend; turet e vogla me varkë nisen nga fshati në pranverë e vjeshtë.
Shëngjini, plazhi rerë-imtë i Lezhës, ka edhe një histori të hidhur: prej këtu, në mars të 1991, mijëra shqiptarë u futen në anijet drejt Italisë. Disa nga ata sot kthehen me fëmijë e nipë për pushime në të njëjtën rerë. Për ne shqiptarët, kjo është forca e popullit tonë: edhe vendet e dhimbjes mund t’i kthejmë në vende ribashkimi familjar. Shumë nga restorantet e bregdetit drejtohen sot nga ata që u kthyen pas dy dekadash në Itali a Greqi.
Hapësira rurale e Lezhës — Zadrima pjellore — është djepi i lëvizjes shqiptare të Slow Food dhe agroturizmit. Adresa më e famshme është Mrizi i Zanave, restoranti-fermë i themeluar nga kuzhinieri Altin Prenga në fshatin Fishtë, 15 minuta në brendësi: menutë e degustimit ndërtuar mbi djathërat e dhive të familjes, mishin e tymosur, byrekët dhe perimet sezonale. Mrizi është bërë emër ndërkombëtar — shqiptarët në Itali, Gjermani dhe Amerikë rezervojnë muaj para se të vijnë.
Po ashtu, ferma të vogla familjare në Zadrimë presin mysafirë me dasma e drekë: Bujtina Vjosa, Ferma e Tonit, Mullinjtë e Bushatit. Aty mësoni si bëhet djathi i fshatit, si distilohet rakia e mëlçirë, dhe si gatuhej tava me kos para se t’i ulemi tryezës. Për fëmijët e lindur jashtë, kjo është mësimi i parë i vërtetë i Shqipërisë rurale.
Lezha është gjithashtu zemra e katolicizmit shqiptar. Famullia e qytetit, e veçuar por kurrë e zhdukur gjatë diktaturës, ka dërguar emigrantë nga Lezha drejt Detroit, Bronx-it, Bostonit dhe Toronto-s qysh në fillim të shek. XX. Çdo familje katolike shqiptare në Amerikë ka, diku në degën e gjyshërve, një rrënjë në Zadrimë ose në Mirditë. Sot, kur këto familje kthehen, Lezha është vendi i parë i takimit me kushërinjtë e Shqipërisë. Disa kisha të Mirditës, të rindërtuara pas 1990, mbajnë në hyrje listat e mëria-ve emigrante që dhuruan për restaurim — emrat janë mbi gurë, jo në kompjuter, sepse populli ynë mban besën edhe me gurin.
Pas qytetit, ngjitet Mali i Veles, kreshta e blertë që ndan deltën e Drinit nga lugina e Matit. Aty fshatrat e vegjël — Kallmet, Blinisht, Troshan — kanë dhënë verërat tona më të famshme dhe fjalët më të bukura. Kallmeti, kantonet e gjelbra dhe vneshtat e moshuara prodhojnë verën Kallmet, varietet i kuq autokton që mban erë toke shqiptare. Çdo familje që kthehet nga Italia në Lezhë sjell një kuti shishesh Kallmet kur ikën — sepse kjo verë ka kuptim të dyfishtë: kënaqësi në tryezë dhe kujtim i atdheut larg.
Nga Tirana janë 63 km, rreth 1 orë me SH1. Maji, qershori dhe shtatori janë sezoni më i mirë: pranvera e blertë e Zadrimës, dhe vjeshta me ullinjtë e mbledhur. Korriku-gushti janë të mira për Shëngjinin, por restorantet janë plot. Kombinoni Lezhën me Shkodrën në veri ose me Krujën e Tiranën në jug. Për një udhëtim më të plotë, Tur privat 6 ditë — Shqipëria klasike ju nxjerr nga Tirana në Lezhë e më tutje në UNESCO-t shqiptare; Alpet Shqiptare — 3 ditë në Theth kombinon Shqipërinë e veriut me Alpet.
Sepse ishte momenti i parë në historinë moderne kur princat shqiptarë lanë grindjet dhe u bashkuan nën një flamur. Pa atë besë, qëndresa 25-vjeçare e Skënderbeut nuk do të ishte e mundur. Është modeli ynë i bashkimit kombëtar.
Vendi i varrimit është brenda Memorialit Skënderbeu (ish-Kisha e Shën Kollit, pastaj Xhamia Selimije). Kockat u shpërndanë nga osmanët më 1478, por busti prej bronzi shënon vendin origjinal — vend pelegrinazhi për çdo shqiptar.
Patjetër. Është një nga ngjarjet kuzhinore më autentike të Shqipërisë; rezervoni dy javë para. Çmimet 25–40 € për person për menynë e plotë.
Gjysmë dite për qytetin (Memoriali, Kalaja). Një ditë e plotë me Shëngjin, lagunën dhe drekë në Mriz. Dy ditë e komode me Zadrimën dhe fermat.
How it works
Dëgjoni turin audio falas — ose rezervoni eksperiencë private me udhërrëfyes.
Hap Turneu Audio Rezervo nje Tur